Opis
Ceratogyrus sanderi
Ceratogyrus sanderi, znany również jako Namibian Horned Baboon Tarantula, to efektowny ptasznik naziemny z rodziny Theraphosidae, należący do podrodziny Harpactirinae. Gatunek został opisany przez Embrika Stranda w 1906 roku. Naturalnie występuje w południowej Afryce, głównie w Namibii oraz Zimbabwe. Ze względu na silny jad, szybkość i obronny temperament, jest polecany wyłącznie bardziej doświadczonym hodowcom.
Wygląd
Dorosłe samice osiągają długość ciała około 5–6 cm, natomiast rozpiętość ich odnóży wynosi od 13 do 15 cm. Karapaks i odnóża mogą przyjmować odcienie złota, oliwkowej zieleni lub jasnego brązu, często z widocznym, ciemniejszym ornamentem. Odwłok pokrywa krótkie, jedwabiste owłosienie w kolorze jasnobrązowym. Wyrostek na karapaksie jest płaski i szeroki – odróżnia go to od innych przedstawicieli rodzaju takich jak Ceratogyrus marshalli czy C. darlingi. Kompaktowa sylwetka i stonowane barwy pozwalają pająkowi skutecznie wtapiać się w otoczenie.
Pochodzenie i środowisko naturalne
Gatunek ten występuje na obszarach suchych i półsuchych, takich jak sawanny i trawiaste równiny Namibii, Zimbabwe oraz prawdopodobnie Botswany. Zasiedla miejsca o luźnym, piaszczystym podłożu, w którym kopie głębokie nory. W ciągu dnia przebywa wewnątrz schronienia, natomiast największą aktywność wykazuje nocą. Wtedy wychodzi z ukrycia, aby polować na owady i inne drobne bezkręgowce.
Hodowla
Ceratogyrus sanderi nie posiada włosków urtykacyjnych, dlatego w razie zagrożenia polega głównie na sile jadu, szybkości oraz przyjmowaniu postawy obronnej. Najczęściej stara się uciec, lecz potrafi gwałtownie zaatakować, jeśli zostanie sprowokowany. Gatunek ten wymaga spokojnego podejścia, dobrej organizacji przestrzeni i zachowania ostrożności podczas wszelkich prac w terrarium. Z tego względu nie jest polecany osobom początkującym.
Dorosły osobnik potrzebuje terrarium o wymiarach co najmniej 30×30×25 cm. Bardzo ważne jest zastosowanie głębokiej warstwy suchego podłoża – najlepiej o grubości 15–20 cm – umożliwiającego kopanie. Sprawdza się tu mieszanka piasku, gliny i torfu. Temperatura w ciągu dnia powinna utrzymywać się na poziomie 24–28 °C, natomiast w nocy może spadać do około 20 °C. Wilgotność utrzymuje się w zakresie 50–60%, choć warto zadbać o małą, lekko wilgotną strefę oraz stały dostęp do świeżej wody. Kluczowa jest dobra wentylacja – zapobiega rozwojowi pleśni i poprawia ogólne warunki mikroklimatyczne.
Rozmnażanie
Rozmnażanie Ceratogyrus sanderi w warunkach hodowlanych jest możliwe, ale wymaga doświadczenia i nadzoru. Samce dojrzewają szybciej i po ostatnim linieniu żyją krótko. Trzeba mieć na uwadze, że samce są dużo mniejsze od potencjalnych partnerek. Samice bywają dominujące i mogą zaatakować zalotnika. Po skutecznym zapłodnieniu samica tworzy kokon, w którym rozwija się od 60 do 150 młodych. Inkubacja trwa zazwyczaj 6–8 tygodni. Młode są bardzo ruchliwe i wrażliwe, dlatego po kilku linieniach warto je stopniowo rozdzielać, by uniknąć kanibalizmu.
