Opis
Cyclocosmia latusicosta
Cyclocosmia latusicosta to jeden z najbardziej niezwykłych pająków, jakie można spotkać w hodowli. Nie przypomina typowego ptasznika – całe życie spędza w wykopanej przez siebie norze, której wejście zamyka charakterystyczną, idealnie dopasowaną klapką. Jeszcze bardziej niezwykły jest jego odwłok. Z tyłu jest on nagle ścięty i zakończony twardym, mocno zesklerotyzowanym dyskiem przypominającym małą tarczę. Kiedy pająk schodzi głębiej do swojej nory, właśnie ta „tarcza” działa jak naturalna pokrywa i zabezpiecza tunel przed intruzami.
Wygląd
Najbardziej charakterystyczną cechą Cyclocosmia latusicosta jest oczywiście zakończenie odwłoka. Zamiast typowo zaokrąglonego odwłoka mamy tutaj spłaszczony, twardy dysk z wyraźnymi żebrami. U C. latusicosta opisano 22–27 szerokich żeber po każdej stronie dysku, co jest jedną z cech pozwalających odróżnić ten gatunek od innych przedstawicieli rodzaju.
Sam pająk jest stosunkowo krępej budowy i przystosowany przede wszystkim do życia pod ziemią. Nie jest gatunkiem, który imponuje rozmiarem czy jaskrawym ubarwieniem – jego największą ozdobą jest niezwykła budowa ciała i sposób życia.
Pochodzenie, środowisko naturalne
Cyclocosmia latusicosta został opisany w 2006 roku na podstawie materiału z prowincji Guangxi w południowych Chinach, niedaleko granicy z Wietnamem. Późniejsze badania potwierdziły jego występowanie również w prowincji Yunnan oraz w północnym Wietnamie, między innymi w rejonie Tam Đảo i Parku Narodowego Cúc Phương.
Jego naturalne środowisko jest wilgotne i stosunkowo ciepłe. Pająki z rodzaju Cyclocosmia wybierają między innymi strome, ziemiste lub piaszczysto-gliniaste zbocza przykryte warstwą wilgotnej ściółki. W takim miejscu wykopują pionową lub lekko nachyloną norę, której wejście zamykają charakterystyczną klapką. Opisy terenowe rodzaju wskazują na nory o głębokości około 7–15 cm.
To zwierzę niezwykle skryte. Przez większość czasu pozostaje pod ziemią i może być bardzo trudne do znalezienia nawet w miejscach, w których występuje licznie.
Hodowla
W przypadku Cyclocosmia latusicosta najważniejsze jest zrozumienie jednej rzeczy – nie hodujemy tutaj pająka, tylko jego norę. Pająk praktycznie całe życie spędza pod powierzchnią podłoża, dlatego płytkie terrarium z dekoracją i cienką warstwą ziemi nie będzie odpowiednim rozwiązaniem.
Najlepiej przygotować głębokie, stabilne podłoże umożliwiające wykopanie własnego tunelu. Powinno ono dobrze się zagęszczać i utrzymywać konstrukcję nory. Dobrze sprawdzi się podłoże mineralno-organiczne z dodatkiem piasku i gliny, które po odpowiednim przygotowaniu nie będzie się osypywało.
Nie należy również przesadzać z dekoracjami. Dla tego pająka najważniejsze są odpowiednia głębokość podłoża, stabilność tunelu oraz właściwy mikroklimat. Powierzchnia terrarium może wyglądać bardzo naturalnie – warstwa liści, niewielkie kawałki kory i drobne korzenie dobrze pasują do jego sposobu życia.
Ważna jest także wilgotność. Naturalne stanowiska C. latusicosta są związane z wilgotną ściółką i glebą, dlatego nie jest to typowy „sucholubny” trapdoor spider. Jednocześnie podłoże powinno być na tyle przepuszczalne, aby nie zamieniało się w błoto. Najlepszym rozwiązaniem jest stworzenie wilgotniejszego mikroklimatu w głębszych warstwach podłoża i zapewnienie dobrej wentylacji.
Trzeba też uzbroić się w cierpliwość. Po umieszczeniu pająka w odpowiednio przygotowanym terrarium może on bardzo szybko zniknąć pod ziemią i przez długi czas pozostawać praktycznie niewidoczny. To zupełnie normalne zachowanie.
Rozmnażanie
Rozmnażanie Cyclocosmia latusicosta jest znacznie mniej poznane niż rozmnażanie popularnych ptaszników. Sam gatunek przez wiele lat był znany głównie z samic; samiec został później uwzględniony w materiałach badawczych.
Ze względu na skryty tryb życia i specyficzną budowę nory rozmnażanie w warunkach hodowlanych wymaga dużej ostrożności. Nie należy niszczyć nory ani próbować regularnie wydobywać pająka w celu obserwacji. W przypadku tego gatunku możliwość prowadzenia naturalnego trybu życia jest znacznie ważniejsza niż możliwość częstego oglądania zwierzęcia.
