Opis
Armadillidium officinalis
Armadillidium officinalis to jeden z najbardziej charakterystycznych gatunków prosionków (równonogów lądowych) z rodziny Armadillidiidae, naturalnie występujący w rejonie basenu Morza Śródziemnego. Został opisany naukowo przez André Marie Constanta Dumérila w 1816 roku. Wśród hodowców gatunek ten ceniony jest przede wszystkim za ciekawy wygląd, dużą aktywność oraz wyjątkową cechę niespotykaną u większości innych równonogów – zdolność wydawania dźwięków poprzez pocieranie elementów pancerza (strydulację).
Dzięki stosunkowo niewielkim wymaganiom hodowlanym oraz interesującym zachowaniom Armadillidium officinalis jest doskonałym wyborem zarówno dla początkujących, jak i bardziej doświadczonych miłośników równonogów. Świetnie sprawdza się również jako ekipa sprzątająca w terrariach bioaktywnych.
Wygląd
Dorosłe osobniki Armadillidium officinalis osiągają długość około 1,8–2,2 cm. Ciało jest szerokie, mocno wypukłe i zbudowane z grubych, wyraźnie zaznaczonych segmentów pancerza.
Ubarwienie jest zmienne i najczęściej utrzymane w odcieniach szarości, grafitu, oliwkowego brązu lub ciemnobrązowego (zależy od odmiany barwnej). U niektórych osobników widoczne są jaśniejsze obrzeżenia segmentów lub delikatne nakrapianie, jednak nie jest ono tak kontrastowe jak u Armadillidium officinalis.
Podobnie jak pozostali przedstawiciele rodzaju Armadillidium, gatunek ten potrafi całkowicie zwinąć ciało w szczelną kulkę, skutecznie chroniąc miękkie części organizmu przed drapieżnikami oraz utratą wilgoci.
Najbardziej wyjątkową cechą Armadillidium officinalis jest zdolność do wydawania cichych dźwięków poprzez pocieranie specjalnie przystosowanych elementów pancerza. Zjawisko to, określane jako strydulacja, występuje u bardzo niewielu gatunków równonogów lądowych.
Pochodzenie, środowisko naturalne
Naturalnym obszarem występowania Armadillidium officinalis są kraje basenu Morza Śródziemnego, między innymi Hiszpania, Francja, Włochy oraz południowe rejony Bałkanów.
Gatunek zamieszkuje ciepłe lasy liściaste, zarośla, kamieniste zbocza oraz obrzeża terenów rolniczych. Najczęściej spotykany jest pod kamieniami, kawałkami drewna, korą oraz w warstwie ściółki bogatej w rozkładającą się materię organiczną.
Prowadzi głównie nocny tryb życia, a największą aktywność wykazuje podczas wilgotnej pogody.
Hodowla
Hodowla Armadillidium officinalis jest bardzo prosta i nie sprawia większych trudności. Gatunek dobrze przystosowuje się do warunków terraryjnych i wykazuje dużą odporność na niewielkie wahania parametrów środowiskowych.
Dla kolonii liczącej około 20 osobników wystarczy pojemnik o wymiarach około 20×15×15 cm wyposażony w dobrą wentylację.
Podłoże najlepiej przygotować z mieszanki torfu kokosowego, próchnicy liściowej, rozdrobnionego spróchniałego drewna oraz suchych liści dębu lub buka. W terrarium warto umieścić kawałki kory, kamienie oraz fragmenty drewna, które będą stanowiły naturalne kryjówki.
Podłoże powinno posiadać wyraźny gradient wilgotności – jedna część powinna pozostawać stale lekko wilgotna, natomiast druga może być wyraźnie suchsza. Takie rozwiązanie pozwala zwierzętom wybierać optymalne dla siebie warunki.
Temperatura optymalna wynosi 20–26°C, natomiast wilgotność najlepiej utrzymywać na poziomie około 60–75%.
Podstawę diety stanowią rozkładające się liście, próchno oraz spróchniałe drewno. Dietę warto uzupełniać warzywami, takimi jak marchew, cukinia czy dynia, a także suchą karmą dla ryb oraz niewielkimi ilościami białka zwierzęcego. Bardzo ważnym elementem diety jest stały dostęp do wapnia w postaci sepii, wapienia lub pokruszonych skorupek jaj, który umożliwia prawidłową budowę pancerza.
Rozmnażanie
Armadillidium officinalis rozmnaża się w warunkach hodowlanych regularnie i przy zapewnieniu odpowiednich parametrów środowiskowych tworzy stabilnie rozwijające się kolonie.
Samica nosi zapłodnione jaja w torbie lęgowej znajdującej się po spodniej stronie ciała. Po kilku tygodniach rodzą się w pełni ukształtowane młode, które od razu rozpoczynają samodzielne żerowanie.
Tempo wzrostu jest umiarkowane, a młode osiągają dojrzałość po kilku miesiącach. Gatunek nie rozmnaża się tak intensywnie jak niektóre prosionki z rodzaju Porcellio, dzięki czemu łatwo utrzymać odpowiednią liczebność kolonii.
W zestawie
W oferowanych zestawach znajdują się osobniki Armadillidium officinalis w różnych stadiach rozwoju – od młodych po dorosłe. Dzięki ciekawej biologii, zdolności do strydulacji, łatwej hodowli oraz dużej aktywności gatunek ten stanowi doskonały wybór zarówno dla początkujących hodowców, jak i kolekcjonerów poszukujących wyjątkowych gatunków równonogów.
