Opis
Eupalaestrus campestratus
Eupalaestrus campestratus to spokojny, efektowny gatunek ptasznika z rodziny Theraphosidae, pochodzący z Ameryki Południowej. Został opisany naukowo pod koniec XIX wieku przez Eugène Simon. Ze względu na łagodne usposobienie oraz odporność na błędy hodowlane, Eupalaestrus campestratus jest polecany także osobom rozpoczynającym swoją przygodę z ptasznikami.
Wygląd
Dorosłe osobniki osiągają długość ciała około 6–7 cm, natomiast rozpiętość odnóży zwykle mieści się w przedziale 14–16 cm. Karapaks ma jasnobrązowe lub beżowe zabarwienie, często z delikatnie ciemniejszym obrzeżeniem. Odnóża są masywne, wyraźnie owłosione, w odcieniach jasnego i ciemniejszego brązu.
Najbardziej charakterystycznym elementem wyglądu jest odwłok – ciemny, niemal czarny, pokryty wyraźnymi, długimi, rudawo-pomarańczowymi włoskami. Kontrast pomiędzy jasnym przodem ciała a intensywnie owłosionym odwłokiem sprawia, że gatunek ten prezentuje się bardzo atrakcyjnie, mimo że nie posiada jaskrawych barw typowych dla niektórych ptaszników.
Jest to gatunek wyposażony w włoski parzące, z których korzysta w sytuacjach stresowych. Zwykle jednak zachowuje się spokojnie i w pierwszej kolejności wybiera pozostanie w kryjówce lub powolne wycofanie się. Samice mogą dożywać nawet 18–22 lat, natomiast samce żyją znacznie krócej i zwykle osiągają wiek 3–5 lat.
Pochodzenie, środowisko naturalne
Eupalaestrus campestratus występuje naturalnie na terenach południowej części Ameryki Południowej, głównie w takich krajach jak Argentyna, Paragwaj oraz południowa część Brazylia.
Zasiedla przede wszystkim otwarte tereny trawiaste, sawanny oraz obrzeża zarośli, gdzie prowadzi typowo naziemny tryb życia. Buduje własne nory w miękkim podłożu lub wykorzystuje naturalne szczeliny pod kamieniami i korzeniami. Gatunek ten preferuje środowiska raczej suche lub umiarkowanie wilgotne, z wyraźnie zaznaczonymi okresami cieplejszymi.
Aktywność wykazuje głównie po zmroku, natomiast w ciągu dnia przebywa w kryjówkach, często przy wejściu do nory.
Hodowla
Ze względu na spokojne usposobienie oraz niewielkie wymagania środowiskowe, Eupalaestrus campestratus bardzo dobrze sprawdza się w hodowli domowej. Jest to gatunek wyraźnie naziemny, który chętnie kopie i regularnie korzysta z przygotowanych kryjówek.
Dla dorosłego osobnika zalecane jest terrarium o wymiarach co najmniej 30x30x25 cm. Podłoże powinno mieć grubość minimum 8–10 cm i najlepiej, aby było wykonane z mieszanki włókna kokosowego oraz torfu, co umożliwia stabilne kopanie nor. W terrarium warto umieścić jedną solidną kryjówkę, na przykład z kory korkowej lub ceramiczną grotę, a także stałą miseczkę z wodą.
Temperatura w dzień powinna utrzymywać się w granicach 23–27°C, natomiast nocą może spadać do około 20–21°C. Wilgotność nie musi być wysoka i zazwyczaj wystarczający jest poziom około 55–65%, przy lekkim nawilżaniu fragmentu podłoża. Kluczowe znaczenie ma dobra wentylacja, która zapobiega zastojowi wilgoci.
Pokarm stanowią standardowe owady karmowe, takie jak świerszcze, karaczany czy szarańcza, odpowiednio dobrane do wielkości pająka. Gatunek ten zwykle bardzo dobrze reaguje na karmienie i rzadko sprawia problemy żywieniowe.
Rozmnażanie
Rozmnażanie Eupalaestrus campestratus w warunkach hodowlanych nie należy do szczególnie trudnych, pod warunkiem zapewnienia samicy odpowiedniego spokoju i stabilnych warunków środowiskowych. Samce zazwyczaj chętnie podejmują próby kopulacji, a samice są umiarkowanie tolerancyjne, choć – jak u większości ptaszników – ich zachowanie bywa zmienne.
Po udanym zapłodnieniu samica buduje kokon, w którym rozwija się zwykle od około 150 do 400 młodych. Inkubacja trwa przeciętnie od 6 do 9 tygodni. Młode po wykluciu mogą być przez krótki czas trzymane grupowo, jednak wraz z kolejnymi linieniami zaleca się ich rozdzielanie.
Dojrzałość płciową ptaszniki te osiągają zazwyczaj po 3–4 latach, w zależności od temperatury i intensywności karmienia.
