Opis
Eupalaestrus larae
Eupalaestrus larae to stosunkowo młodo wprowadzony do hodowli, bardzo atrakcyjny i spokojny gatunek ptasznika z rodziny Theraphosidae, pochodzący z Ameryki Południowej. Pod względem charakteru oraz sposobu życia jest blisko spokrewniony i często porównywany do Eupalaestrus campestratus, jednak wyróżnia się nieco inną kolorystyką oraz delikatniejszym kontrastem barw.
Ze względu na łagodne usposobienie, przewidywalne zachowanie oraz niewielkie wymagania środowiskowe, Eupalaestrus larae bardzo dobrze sprawdza się jako gatunek dla osób początkujących, a jednocześnie pozostaje ciekawą pozycją także dla bardziej doświadczonych hodowców.
Wygląd
Dorosłe osobniki osiągają długość ciała około 6–7 cm, natomiast rozpiętość odnóży wynosi zwykle 14–16 cm. Karapaks ma jasnobrązową do beżowej barwę, często z subtelnym, ciemniejszym obrzeżeniem. Odnóża są masywne, równomiernie owłosione, w odcieniach jasnego i średniego brązu.
Najbardziej charakterystyczną cechą wyglądu Eupalaestrus larae jest odwłok – ciemny, brązowy do niemal czarnego, pokryty wyraźnymi, długimi włoskami w kolorze rudawym lub pomarańczowo-brązowym. Ubarwienie jest zazwyczaj nieco spokojniejsze i bardziej stonowane niż u E. campestratus, jednak kontrast pomiędzy jasnym przodem ciała a intensywnie owłosionym odwłokiem nadal prezentuje się bardzo efektownie.
Gatunek posiada włoski parzące, z których korzysta głównie w sytuacjach stresowych. Na co dzień zachowuje się spokojnie i raczej unika konfrontacji, preferując pozostawanie w kryjówce lub powolne wycofanie się. Samice są długowieczne i mogą dożywać około 18–22 lat, natomiast samce żyją zazwyczaj 3–5 lat.
Pochodzenie, środowisko naturalne
Eupalaestrus larae występuje naturalnie w Ameryce Południowej, na terenach o klimacie ciepłym i umiarkowanie suchym. Zasiedla przede wszystkim otwarte formacje roślinne, tereny trawiaste oraz obrzeża zarośli i lasów.
Prowadzi typowo naziemny tryb życia. W naturze buduje płytkie nory w miękkim podłożu lub wykorzystuje naturalne szczeliny pod kamieniami, fragmentami drewna i korzeniami. Aktywny jest głównie po zmroku, natomiast w ciągu dnia pozostaje ukryty w swojej kryjówce, często przebywając w jej bezpośrednim wejściu.
Hodowla
Ze względu na bardzo spokojne usposobienie oraz niewielkie wymagania środowiskowe, Eupalaestrus larae doskonale nadaje się do hodowli domowej, także dla osób bez wcześniejszego doświadczenia z ptasznikami.
Dla dorosłego osobnika wystarczające będzie terrarium o wymiarach minimum 30x30x25 cm. Podłoże powinno mieć grubość co najmniej 8–10 cm i składać się z mieszanki włókna kokosowego oraz torfu, co umożliwia kopanie stabilnych, płytkich nor. W terrarium warto umieścić jedną solidną kryjówkę, na przykład z kory korkowej lub ceramiczną grotę, a także stałą miseczkę z wodą.
Temperatura w dzień powinna mieścić się w zakresie 23–27°C, natomiast nocą może spadać do około 20–21°C. Wilgotność nie musi być wysoka i zwykle wystarczający jest poziom około 55–65%, przy delikatnym nawilżaniu części podłoża. Bardzo istotna jest dobra wentylacja, zapobiegająca zaleganiu wilgoci.
Pokarm stanowią standardowe owady karmowe, takie jak świerszcze, karaczany czy szarańcza, odpowiednio dobrane do wielkości pająka. Gatunek ten zwykle bardzo chętnie przyjmuje pokarm i rzadko sprawia problemy żywieniowe.
Rozmnażanie
Rozmnażanie Eupalaestrus larae w warunkach hodowlanych jest możliwe i przebiega w sposób typowy dla spokojnych gatunków naziemnych. Samce zwykle chętnie podejmują próby kopulacji, natomiast samice wykazują umiarkowaną tolerancję wobec partnera.
Po udanym zapłodnieniu samica buduje kokon, w którym rozwija się zazwyczaj od około 150 do 400 młodych. Inkubacja trwa najczęściej od 6 do 9 tygodni, w zależności od temperatury i stabilności warunków. Młode po wykluciu mogą być przez krótki czas utrzymywane grupowo, jednak wraz z kolejnymi linieniami zaleca się ich stopniowe rozdzielanie.
Dojrzałość płciową Eupalaestrus larae osiąga zwykle po około 3–4 latach, w zależności od tempa wzrostu i warunków hodowlanych.
