Opis
Heterometrus silenus
Heterometrus silenus to duży i imponujący gatunek skorpiona z rodziny Scorpionidae, zaliczany do tzw. skorpionów leśnych Azji Południowo-Wschodniej. Należy do rodzaju Heterometrus, który obejmuje jedne z największych skorpionów występujących w tej części świata. Gatunki z tej grupy wyróżniają się masywną budową ciała, dużymi szczypcami oraz stosunkowo spokojnym temperamentem.
W hodowli Heterometrus silenus ceniony jest przede wszystkim za efektowny wygląd, duże rozmiary oraz ciekawe zachowania związane z kopaniem nor. Mimo że jest znacznie większy od wielu innych gatunków skorpionów, jego wymagania środowiskowe pozostają stosunkowo proste, dzięki czemu może być interesującym wyborem także dla osób rozpoczynających przygodę z większymi gatunkami tropikalnymi.
Wygląd
Dorosłe osobniki Heterometrus silenus osiągają zazwyczaj od około 10 do 13 cm długości całkowitej, co czyni go wyraźnie większym od wielu popularnych skorpionów hodowlanych.
Ubarwienie jest zwykle jednolite – głęboko czarne lub bardzo ciemnobrązowe, z lekko błyszczącą powierzchnią pancerza. Karapaks jest szeroki i masywny, a odnóża grube i silne. Najbardziej charakterystycznym elementem budowy są duże, mocno rozwinięte szczypce, które skorpion wykorzystuje do chwytania i unieruchamiania ofiary.
Odwłok jest stosunkowo gruby i zakończony krótkim, zakrzywionym kolcem jadowym. W przeciwieństwie do wielu mniejszych gatunków, Heterometrus silenus w większym stopniu polega na sile szczypiec niż na jadzie podczas polowania.
Gatunek ten nie jest szczególnie agresywny, jednak jak wszystkie skorpiony posiada jad i w sytuacji zagrożenia może użądlić. Siła jadu uznawana jest za umiarkowaną i zazwyczaj porównywana do użądlenia przez pszczoły lub osy, jednak kontakt ze zwierzęciem powinien być zawsze ograniczony do minimum.
Pochodzenie, środowisko naturalne
Naturalnym obszarem występowania Heterometrus silenus jest Kambodża, Laos oraz Wietnam. Gatunek zasiedla wilgotne, ciepłe rejony porośnięte lasami oraz obszary o bogatej warstwie ściółki.
W środowisku naturalnym spotykany jest głównie pod kamieniami, kawałkami drewna oraz w wykopanych przez siebie norach. Skorpiony te preferują miejsca o podwyższonej wilgotności i miękkim podłożu, w którym mogą tworzyć stabilne kryjówki.
Heterometrus silenus prowadzi nocny tryb życia. W ciągu dnia pozostaje ukryty w norze lub pod elementami podłoża, natomiast po zmroku wychodzi na polowanie. W naturze żywi się głównie owadami, innymi drobnymi bezkręgowcami oraz okazjonalnie niewielkimi kręgowcami.
Hodowla
Hodowla Heterometrus silenus jest stosunkowo prosta, pod warunkiem zapewnienia odpowiednio wilgotnych warunków oraz wystarczającej ilości miejsca do kopania.
Dla jednego osobnika zaleca się terrarium o wymiarach około 30×20×20 cm. Najważniejszym elementem aranżacji jest gruba warstwa podłoża – najlepiej sprawdza się mieszanka włókna kokosowego, torfu oraz dodatku próchnicy lub liści. Warstwa powinna mieć co najmniej 10–15 cm, aby umożliwić skorpionowi kopanie nory.
W terrarium warto umieścić również kryjówki w postaci kawałków kory, fragmentów drewna lub płaskich kamieni. Gatunek ten chętnie wykorzystuje naturalne osłony i większość czasu spędza ukryty.
Temperatura w ciągu dnia powinna mieścić się w zakresie 24–28°C, natomiast nocą może spadać do około 21–22°C. Wilgotność powinna być stosunkowo wysoka i utrzymywana na poziomie około 70–80%, przy jednoczesnym zapewnieniu dobrej wentylacji. Podłoże powinno pozostawać lekko wilgotne, ale nie mokre.
Pokarm stanowią owady karmowe odpowiedniej wielkości, takie jak świerszcze, karaczany czy szarańcza. Heterometrus silenus poluje spokojnie i zdecydowanie, chwytając ofiarę przede wszystkim potężnymi szczypcami.
Rozmnażanie
Rozmnażanie Heterometrus silenus w warunkach hodowlanych jest możliwe, choć wymaga cierpliwości oraz stabilnych warunków środowiskowych.
Po kopulacji samica przez kilka miesięcy rozwija zarodki w swoim ciele, ponieważ skorpiony są żyworodne. Następnie rodzi młode, które przez pierwsze dni życia pozostają na jej grzbiecie.
W tym okresie samicy nie należy niepokoić ani przenosić. Po pierwszym linieniu młode stopniowo opuszczają matkę i zaczynają samodzielnie polować. Młode rosną wolno i dojrzałość płciową osiągają zazwyczaj po kilkunastu miesiącach lub nieco później, w zależności od temperatury i dostępności pokarmu.
