Opis
Pamphobeteus sp. Insignis (Ekwador)
Pamphobeteus sp. Insignis, często zwany Ecuadorian Purple Bloom, to naziemny ptasznik z rodzaju Pamphobeteus (rodzina Theraphosidae). Choć formalnie nie został opisany i odróżniony od panamsko-kolumbijskiego P. insignis, jest w handlu znany jako oddzielna forma pochodząca z Ekwadoru. Jego nazwa potoczna pochodzi od wyglądu młodych – wyraźny wzór przypomina choinkę świąteczną i różni go od form kolumbijskich, które tego wzoru nie mają.
Wygląd
Osobniki tej formy dorastają do dużej rozpiętości odnóży (do około 20 cm), natomiast ciało osiąga ok. 7–8 cm. U młodych dominuje wzór świąteczny na odwłoku, który zanika z wiekiem, choć kolorystyka pozostaje kontrastowa. Samice mają ciemnobrązowe ciało wraz z różowawymi włoskami na odwłoku, a samce rozwijają metaliczny połysk na nogach. Samice są masywne, a ich odcienie wydają się bardziej stonowane niż u wielu innych form Pamphobeteus.
Pochodzenie i środowisko naturalne
Ta forma występuje prawdopodobnie w lasach nizinnych Ekwadoru, gdzie panuje wysoka wilgotność i ciągła temperatura klimatu równikowego. Jej środowisko to tereny bogate w ściółkę, korzenie i miękkie podłoże, które sprzyja budowie tuneli. Ze względu na brak formalnego opisu, dokładny zasięg nie jest znany, ale pająki te dobrze adaptują się do warunków hodowlanych, które odzwierciedlają naturalny biotop.
Hodowla
Pamphobeteus sp. Insignis to szybko rosnący ptasznik, który potrafi reagować bardzo energicznie na bodźce. Choć nie wykazuje nadmiernej agresji może wyczesać włoski urtykacyjne lub przyjąć obronną postawę. Obsługa powinna opierać się na spokojnym podejściu i zaznajomieniu z hodowlą ptaszników.
Terrarium dla dorosłego osobnika powinno mieć minimalnie 40×30×30 cm, a podłoże warstwę 12–15 cm grubości. Najlepiej sprawdza się mieszanka torfu, włókna kokosowego i piasku. Teren powinien zawierać kryjówki z kory albo korzeni, a także strukturę umożliwiającą kopanie tuneli bez ryzyka zawalenia.
Temperaturę utrzymuj w zakresie 24–27 °C, z nocnymi spadkami do ok. 20 °C. Wilgotność powinna wynosić 65–75%, a przy tym skorzystaj z podwójnej wentylacji aby zapobiec stagnacji, a w rezultacie pleśni. Podłoże powinno być lekko wilgotne, ale nie mokre, a stały dostęp do wody poprawia komfort pająka.
Rozmnażanie
Rozmnażanie w warunkach hodowlanych jest możliwe, lecz należy je odpowiednio zaplanować. Samce dojrzewają szybciej i ich żywotność jest krótka, dlatego parowanie wymaga przygotowania. Samice bywają defensywne, więc łączenie musi odbywać się z zachowaniem ostrożności.
Po udanym przekazaniu nasienia, samica tworzy kokon zawierający zazwyczaj od 50 do ponad 150 młodych. Inkubacja trwa zwykle 6–8 tygodni. Młode rosną szybko, ale po kilku pierwszych linieniach warto je rozdzielić, gdyż mogą dojść do kanibalizmu.
